Toch weer zo’n 250km te bollen vandaag. Met tussenstop in Mänttä-Vilppula. De grote weg zijn we al snel beu, enkel veel produktiebossen en grote meren langs de weg. Gelukkig konden we na 150 km van deze troosteloze weg af en kwamen we weer op ons geliefd terrein, kleine wegen waarvan een deel zelfs onverhard. De Dyane voelde zich weer helemaal in z’n sas en knalde er maar op los. In Mänttä-Vilppula terecht gekomen in, wat bleek, hét kunstcentrum in Finland! De oude Serlachius had pech in zakendoen en trok rond 1910 maar Mänttä waar hijeen papierfabriek opzette die nog steeds draait en veel exporteert. In het Serlachius museum wordt heel de familiegeschiedenis uitgebeeld met poppen, geen wassen beelden maar eerder Finse crimi poppen. Er waren ook nog heel wat werken van het Finse kunstenaarsechtpaar Eric Ehrström and Olga Gummerus-Ehrström. Aanrader voor wie in de buurt geraakt! Ruut kwam op het idee om z’n Rosie voor het museum te parkeren. En dan volgde de rest ook. De mensen van het museum vonden dat zo leuk dat ze allemaal foto’s kwamen nemen. We kregen allemaal een rol wc-papier (geproduceerd in de fabriek) in de kleur van onze auto,
en ook nog een vermelding op hun Facebook-pagina 🙂
In de andere kant van de stad was er nog een ander museum in het oude woonhuis (met aangebouwd modern museum-deel). Prachtcollectie, erg uiteenlopend van modern tot klassiek. Na afloop ook daar weer een foto sessie met de auto’s voor de deur en weer veel bekijks. Toen in het donker verder naar Koskenpää. Blijkbaar waren er verschillende routes, eerste keer rechts braaf blijven volgen als 3de auto, herberekening route, bij de tweede afslag gingen de 2 eerste auto’s rechtdoor, wij en Mark rechtsaf door de donkere bossen. De laatste betaald een biertje ! Als eerste in the middle of nowhere beland bij een husky-verhuurboer die ook jachtdingen organiseert, en een zoon heeft in de rallysport. Man met veel verhalen, we hebben het enkele keren moeten vragen vooralleer we onze biertjes van de tap kregen. Lekker gegeten, nog een biertje en dan bed in.

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

Eén Belg in een Dyane en 3 Hollanders, één in een Dyane, één in een Eend en één in een Aca Dyane nemen deel aan een Raid naar de Noordkaap. Ze rijden alle etappes samen met z’n 4en maar aangezien zo’n 2CV’s maar kleine tankjes hebben moeten ze regelmatig gaan tanken. Tijdens de laatste etappe tankt één van hen E85, wie van de vier ? 🙂

Na een leuk afscheidsfeestje ’s morgens vroeg uit de veren voor een nieuwe voorruit. Afgesproken met Markku, een Fin op 30 km van waar wij verblijven, handelt in 2CV onderdelen en gaat ons helpen. Zelf heeft hij enkel maar ruitjes voor geitjes, en die passen niet, dus heeft hij een op maat gemaakt ruitje geregeld bij een plaatselijke autoruitenmaker. Met de eend van Ruut ernaartoe, hij wachte ons op de Prisma supermarkt. Daar aangekomen was hij heel blij ons te zien maar ook een beetje boos, we waren met de verkeerde auto, effe uitgelegd dat die niet kon rijden en ik had van hem begrepen dat ze de Dyane niet nodig hadden voor een nieuwe voorruit. Niet dus, dan maar effe gaan kijken waar die autoruitenmaker zat en met hem afgesproken dat we zouden komen zodra de Dyane terug reed. Terug naar onze verblijfplaats en hopen dat alles hersteld was. De knappe koppen zaten net onder de moterkap om een stappenplan op te maken. Eerste stap, benzine controleren, wat ruikt die vreemd, en jullie zullen het al wel geraden hebben zekers. ’t Was den Belg die verkeerd getankt had. Dus alles uit de tank, nieuwe benzinefilter, benzine…. proper maken en juiste erin, we hadden nog 20l Belgische bij. Ook nog effe één of andere klep nakijken, maar die stond prima afgesteld, dus dat was het probleem niet. Eénmaal alles klaar rijden we vlotjes naar de autoruitenmaker, het vermogen is terug. En dan moet je weten dat er niet zoveel pompen zijn waar je E85 kan tanken, maar de Ronnes had er eentje gevonden 🙂 toen de rest aan de overkant geld ging afhalen, wegens tijdsgebrek hebben ze daar toen niet getankt. Net voor 12u waren we bij de ruitenmaker, om 15u zou de nieuwe ruit klaar zijn, afgesproken met de rest dat zij al naar onze bestemming konden rijden. Iets gaan eten en nog wat rond gewandeld in de buurt. Tegen 14.30u konden we vertrekken met een nieuwe blinkende voorruit en een gestofzuigde Dyane. Kärsämäki is eerder een stopplaats voor truckers, er was niets te zien, maar ons hotel, een voormalige textielfabriek met grote kamers was prima in orde. Nog wat bloggen en dan bed in.

• 

Sleetje en sleepje. Wij zijn bij de 2 de groep voor de husky-tocht, daar hoeven we pas om 10:30u te zijn. Toch maar op tijd vertrekken want er is weer een steile helling wanneer we het hotel verlaten. Geprobeerd maar we komen weer niet boven zonder sneeuwkettingen. Kettingen erop, dan verder naar boven. Dan komt Tanguy aansnorren, met z’n allen duwen en hij geraakt er zonder kettingen, wij pompaf maar we moeten Ree nog helpen, die heeft zijn Aca weer im schnee geparkeerd en heeft ook nog maar 1 ketting, de 2de ligt op de Noordkaap. Ook hem hebben we er weer uit en boven gekregen.
Terwijl de anderen geld afhalen in de Otto Automatti in Posio gaan wij nog snel effe tanken. En dan in een half uurtje naar Kota Husky, weer maar net op tijd. Aldaar door 70 blaffende, jankende en welwillende husky’s (siberische en Alascan) verwelkomd.
Eerst een korte uitleg: remmen, starten, meehangen in de bochten, ledematen binnenboord laten etc. Dan kunnen we vertrekken, iemand in de slee met een rendiervel en dekentje, de andere achterop. En daar gaan we voor een 1 uur durend tochtje, mooi, veel sneeuw, niet te koud, rond het vriespunt, best gezellig. Na afloop vruchtensapje (verwarmd in een ketel boven het haardvuur) met brood en gerookt rendiervlees, in de tipi. Nog een rondleiding door de viking (eigenaar) in de hondenverblijven, betalen in de woonkamer, kopspeld op de kaart zetten en rond 13.30u weer verder richting Kemi, een dikke 200 km. Toen we op een iets grotere weg kwamen begon onze Dyane vermogen te verliezen. Effe aan de kant, vakantiesetje van Jan en Coosje (https://eendenspul.nl/) erbij, bougiekabels vernieuwd en fingers crossed! Effe goed maar dan weer hetzelfde probleem, geen vermogen, bobijn en bougie vervangen. Weer een stukje verder maar dat was het ook niet. We worden door Rosie tot aan het dichtsbijzijnde benzinestation gesleept, waar kunnen kijken wat er aan de hand is, nog eens tanken en niet echt iets gevonden. Effe koffie en wat lekkers en dan maar verder slepen, rechtstreeks naar het hotel, 125 km verderop. Via de app de rest laten weten dat we het fotomoment bij het ijshotel in Kemi niet zullen redden vanwege het vermogenverlies van onze Dyane. Onmiddelijk hierop een hoop reacties met mogelijke oorzaken en oplossingen en mensen die ons willen komen helpen. Maar we besluiten om het ganse stuk te slepen en in bij onze bestemming te kijken wat er aan de hand is. De wegen zijn nog steeds gladde sneeuw- en ijswegen, toch wel een hele job voor zowel sleeper als de gesleepte om dit tot een goed eind te brengen, af en toe eens een belletje tussen de 2 auto’s en concentratie alom, maar we zullen de finish halen, met de hulp van onze vrienden ! Het laatste stuk is een papsneeuw weg en er valt ook nog veel natte sneeuw uit de lucht. En dan, 30 km voor de eindbestemming van onze Raid, vertragen want er wordt gewerkt, oh nee, boenk, we zien niets meer, onze voorruit aan diggelen, een steentje erin. Gelukkig blijft ze erin staan maar ze is compleet verbrijzeld, effe aan de kant maar we besluiten toch maar verder te slepen, een beetje trager dan ervoor. We hebben nog enkele kleine kijkstukjes dus dat moet wel te doen zijn. Effe melden aan de rest dat we nog later zullen zijn omwille van de verblijzelde ruit. Via via wordt, terwijl we verder worden gesleept, een nieuwe voorruit geregeld bij een bevriende 2cv onderdelen verkoper in de buurt van onze bestemming. Morgen kan deze erin worden gezet.
In het donker komen we bij het huisjes-complex in Kemi aan, eindpunt van deze Raid. Helemaal groggie van toch wel een sleepwerk van 160km zijn we net op tijd voor de laatste hulleke kulleke, afscheidsdiner met de hele groep en de officiële uitreiking van de certificaten. Nog enkele telefoontjes voor de voorruit en we hebben ook al een hele bende kandidaten om morgen het vermogenprobleem van ons Dyane aan te pakken. Mercie iedereen voor de hulp !!! Maar eerst nog een klein feestje in de Finse hut met gezellig kampvuur en de nodige borrels en dan bed in, want we hebben morgen nog wat op te lossen, anders geraken we niet thuis. En nu ga ik ook slapen, foto’s en afloop krijgen jullie morgen.

Ree uitgraven

• 

• 

• 

• 

Lekkere glögi

• 

• 

• 

• 

Kort samengevat, gisteren avond Noorderlicht, koud -25°, surströmming, Kerstman, platte band. Vandaag via de Kerstman naar onze eindbestemming. Maar bij -25° hadden de 2CV’s problemen met starten. Na enkele keren proberen kwam onze Dyane het eerste op gang, dan de andere Dyane, maar in de Aca en Rosie(gele eend van Ruut) was geen leven te krijgen. Met startkabels kregen we de Aca uiteindelijk aan de praat. En toen Rosie nog, door de koude was ze in winterslaap gegaan, proberen met startkabels njet, met snelstarter njet, met acculader njet, dan maar slepen. De weg op duwen, spekgladde brug over, en nog een rondje door het dorpje en toen toen kwam er weer leven in. Hop naar de kerstman bij Roviniemie op de noordpoolcirkel. Hier hadden we het surströmming ritueel. Als je met de Raid de poolcirkel passeert dien je deze heerlijke vis te eten 🙂 Er werden vele vieze gezichten getrokken, uitgespuugd en ook de Ronnes zijn deel belande ongekauwd in de sneeuw.  De foto’s zeggen genoeg. Nog effe in het Kerstman dorp rondgelopen maar dit vonden we toch iets te commercieel. We worden goed gevolgd en ’s morgens had ik al bericht gekregen dat er in het centrum van Rovaniemi een webcam geocache ligt. Dus deze gaan zoeken, snel gevonden, voor de webcam zwaaien en door mijn schoonbroer een snapshot genomen als bewijs, weer dolle pret. Dan verder naar Posio, nog 130 km, spekgladde wegen, af en toe stoppen om het ijs van de ruitenwissers te doen. 40 km voor Posio slingert Mark, die voor ons rijdt, wel heel erg over de weg, krijgen we van hen een appje dat hij effe wil stoppen om zijn banden te controleren. En ja, plat, in een record tijd vervangen en weer verder. Lekker gegeten, hulleke kulleke en aanwijzingen voor morgen. Nog een gezamelijke borrel en weer te laat naar bed.

Surströmming (Wikipedia)

Surströmming (letterlijk: zure haring) is een traditioneel Zweeds gerecht dat uit gefermenteerde (gegiste) oostzeeharing bestaat.Oostzeeharing of stromeling (strömming), basis voor de surströmming.

Gisting

Een geopend blik surströmming.

De (paringsrijpe) oostzeeharingen worden, na in mei en juni in de Oostzee te zijn gevangen, gepekeld en vervolgens in vaten gelegd. Die worden in de zon gezet, zodat de vis gaat gisten. Op basis van de geur die bij de gasvorming ontstaat, wordt bepaald wanneer de vissen kunnen worden ingeblikt. In de blikken vindt een nagisting plaats, waardoor ze enigszins bol gaan staan. Omdat de inhoud onder druk staat, kan men een blik surströmming het beste openen in een emmer met water. Zo kunnen spatten op kleding worden vermeden.

Stank

Surströmming staat wereldwijd bekend als een van de smerigste gerechten. Dit komt voornamelijk door de opvallende geur die vrijkomt wanneer een blik hiervan wordt geopend. Door het openen van zo’n blik ontsnapt een kenmerkende, sterk doordringende geur die de meeste mensen uiterst onaangenaam vinden. Door de organische zwavelverbindingen die tijdens het gisten zijn ontstaan, lijkt de geur op die van rotte eieren of van een stinkbom. Het is dan ook aan te raden het blik buitenshuis te openen; de sterke geur kan anders lang in huis blijven hangen. Door de geur wordt een associatie gelegd met rotte vis. De haring is echter beslist niet bedorven, de vis heeft zijn vorm behouden en zit stevig om de graat. De haring dient eigenlijk direct uit het blik te worden opgediend, afspoelen met water vermindert weliswaar de geur, maar ook de smaak. Die is sterk zoutig, maar moet volgens kenners mild en aangenaam zijn. Voor veel mensen vormt de geur echter een te grote barrière om de vis daadwerkelijk te kunnen opeten of zelfs maar te willen proeven.

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

Vandaag eens uitslapen, tot 8u in ons bed gelegen. Dan ontbijt en weer op pad. We hebben besloten de sightseeing route te nemen, dit is de grijze route op de kaart. Dan missen we wel Tankavaara Gold Village, maar met deze koude en sneeuw zal er niet veel te vinden zijn 🙂 In Pokka is er een gezellig benzinestation waar we gestopt zijn voor een bakkie koffie, koudste plaats van Finland. Vandaag niet zo koud, maar toch wel -14,2°. Dan de kleinere 9952 op waar we zelf voor wat plezier hebben gezorgd. Achter Rosie sleeën, fier op mezelf, ik kon het langste op de slee blijven zitten 🙂 Voor het eerst eens bij daglicht aangekomen op de bestemming. Hutje gaan inspecteren en dan besloten om nog eens zelf te koken. Terug de Dyane in en inkopen gaan doen in de plaatselijke supermarkt, ineens onze drankvoorraad ook nog maar eens aangevuld 🙂 Terwijl ik nog effe een support afwerk gaat de rest het meer op, weer dolle pret. Terug thuis aan de slag voor het avondeten, Ronnes zo blij dat hij z’n nieuw mes kan gebruiken dat hij ermee in z’n vinger snijdt, niet erg, plakker erop en ’t is genezen. Aperitieven en koken, raketti spaghetti, super lekker. Wat ik nog niet verteld heb is dat we elke avond driversmeeting hebben. Een ulleke bulleke op de goede aankomst (Jägermeister) van iedereen en dan bespreking van de mogelijkheden voor de volgende dag. Nog een borrel en dan bed in, morgen vroeg op voor weer een leuke dag.

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

Rendieren en een Ree vast ‘im schnee’ ! Weer veel te laat gaan slapen, maar de fles wodka is eindelijk op geraakt. Na ons laatste lekker Noors ontbijt toch weer vroeg op pad. Op 500m van ons verblijf zouden de restanten van een Duits militair veldhospitaal zijn, maar niets gevonden, teveel sneeuw. Keren om te gaan tanken en terug naar het noorden omdat daar over 30 km een pomp staat terwijl we naar het zuiden móeten en daar over 50 km een pomp is. Toch een slimme Hollander bij die is beginnen rekenen en appt dat we toch beter terug richting zuidwaarts rijden :-). Bij het benzinestation heel veel belangstelling van een bus aziaten en de lokale kleuterschool die op wandel is, de thermometer van het benzinestation geeft -20° aan, die in onze Dyane -17°, dus koud. We kunnen weer verder en dan appte Liane nog of iemand een fan met poeli op zak had. Bleek al opgelost te zijn toen we ze passeerden en toen wist ik ook ineens waarover het ging. We spreken wel dezelfde taal maar soms toch grote spraakverwarringen. Veel rendieren onderweg, dus stoppen voor foto’s en dan ineens ook maar plasstop voor de mannen. Ree weet niet wat hij ziet en parkeert zijn Aca in de kant. Snel schieten we ter hulp, gelukkig is alles in orde met Ree en Kirsten. En dan begint de pret. Eerst wat sneeuw rondom weg schuppen, direct kandidaten genoeg. Dan een poging van Ruut met zijn gele Rosie eend om Ree eruit te trekken. Zou wel lukken maar ging niet snel genoeg. Dus man/vrouw kracht gebruiken, effe tillen en dan trekken. Hebben we het nog net gehaald om een Sami-museum te bezoeken, mooie verzameling kleding en uitbeelding van het Sami-leven. In het donker naar Ivalo River Camping. We hebben het laatste hutje samen met Mark & Irene, te klein om zelf te koken, dus maar uit eten met 8 personen in het camping restaurant, de kok kon maar 2 personen tegelijk aan, maar uiteindelijk hebben we allemaal gegeten. Dan onze hutgenoten ‘De Mens’ leren kennen, Irene noemen en dit liedje niet kennen kan niet. En tot slot nog een drink op Mathijs zijn 18de verjaardag, nu mag hij hier eindelijk legaal rondrijden 🙂

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

Skogenvarre is de sami hoofdstad van Noorwegen, terwijl Jokkmokk deze van Zweden is. Maar vooralleer daar naartoe te rijden, toch nog eerst effe naar het noorden. Ons ticket voor de Noordkaap blijft 24u geldig dus terug naar daar, we willen dit alles toch ook bij daglicht zien. Om 10u vertrekken we terug richting konvooi startplaats. We weten van gisteren dat er enkele pittige klimmetjes in zitten, dus aanloop pakken en gas geven. Maar ondertussen is het op deze klim spekglad en blijken de winterbanden niet voldoende te zijn. Wij zijn de laatste in rij en zien de eend en dyane voor ons alle richtingen uit glijden en dwars geblazen worden. Ronnes, winnaar in de slalom laat zijn kunsten hier zien en vlotjes slalommen we er doorheen. We kunnen niet stoppen om te helpen anders komen we zelf in de problemen, blijven rijden en zien boven te geraken, wat is er hier een wind. Maar het is ons gelukt om zonder sneeuwkettingen boven te geraken. Van de rest krijgen we een berichtje dat ze zich naar beneden hebben laten glijden en sneeuwkettingen aan het leggen zijn. Bij de Zwitserse bus voor ons gaan de sneeuwkettingen er ook op, wij doen hetzelfde. De rest heeft het net op tijd gered om met het konvooi van 11u mee te kunnen. Het begin verliep vlotjes, maar opeens zag Ronnes de sneewketting vanuit zijn zijraampje dag komen zeggen. Oeps, dat moeten we oplossen, maar je mag hier niet uitstappen, er zijn ook geen plekjes om te stoppen, hopelijk blijft dat ding hangen. Na 1 km kunnen we stoppen en de ketting er terug fatsoenlijk opleggen. Ondertussen zijn we de laatste van het konvooi. Wat is dit hier vandaag, hebben we hier gisteren in het donker naar boven gereden, op de open vlaktes wordt je gewoon weg geblazen en door de opvliegende sneeuw zie je niks. We komen terug bij de rest, er lijkt iets aan de hand te zijn, een hele sliert wagens en ze komen niet vooruit. Blijkt er een Finse dame met witte skoda op kop te rijden die niet weet waar ze aan begonnen, constant remmen, tegen 30 naar boven, maar zo geraken de eendjes en dyanes niet boven. Moeten we plots opzij voor een buldozer die sneeuw aan het ruimen is, Ronnes wil ze alle plaats geven en rijdt zichzelf vast in de sneeuw. Daar staan we weer, eens naar achter kijken maar de man van de volgwagen komt ons niet ter hulp, dus ikke weer uit de Dyane en duwen 🙂 Hierdoor is ons Dyane een kapje van het licht kwijt geraakt. Iets daarna komen we een sneeuwketting tegen, de volgwagen zal die wel verzamelen denken we, maar niet dus. Boven gekomen blijkt deze van een mederijder te zijn. Bij de volgende windvlaag staat de dame in de skoda midden hierin stil en moeten we haar allemaal passeren. Maar we geraken boven, wat een helse rit. En wat een wind is het daar boven, nog veel erger dan gisteren, de nodige foto’s en met het konvooi van 13u terug naar beneden. De witte skoda stond bij één van de eerste achter de sneeuwruimer klaar voor de rit naar beneden, iemand van ons is haar vriendelijk gaan vragen om als laatste te vertrekken, want wij 2cv’s hebben snelheid nodig om boven te geraken. Alles verloopt prima maar dan, weer zo’n vreselijke windvlaag, ruitenwissers op, grote lichten aan, maar oeps, Ronnes zijn ruitenwisser is weg, hij ziet helemaal niets meer. Als een blinde heb ik hem naar beneden begeleid, sneeuw was aangevroren voor zijn neus, venster vastgevroren dus manueel proper maken lukte ook niet. Oeps, links de sneeuw in, dan weer rechts de sneeuw in, toeterende eend achter ons, wat zijn die allemaal aan het doen. Half voor mijn venster hangend en met mijn commentaar zijn we beneden geraakt. Blowers volle bak en voorruit ook terug sneeuwvrij. Beneden gekomen nog eens gaan tanken en sneeuwkettingen er terug af, en wie is braaf blijven liggen, onze ruitenwisser. Ronnes heeft hem hier nu net gerepareerd. Hop verder naar onze overnachtingsplaats, wat een mooi zichten en lucht, we komen weer ogen tekort. En dan, 20 km voor onze aankomst, een auto die ons uit ons ritme brengt, voor de grap vraag ik aan onze voorganger, toch geen witte Skoda. En wat blijkt, inderdaad, witte Skoda met Fins kenteken, en geen plaats om ze met z’n vieren voorbij te geraken. Maar we zijn er nu ook weer geraakt. En, na veel getik en getokkel, wilde ik net publiceren en kregen we een appje, Noorderlicht !!!! Foto volgt nog.

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

Vandaag richting Noordkaap, wegen zijn open dus we geraken al zeker tot in Honningsvåg, zo’n 30km van de Noordkaap. Bedoeling is om morgen met het eerste konvooi de laatste 13km te rijden. Maar tijdens het rijden een bericht gekregen dat de weg naar onze ultieme bestemming morgen waarschijnlijk gaat gesloten zijn omwille van de slechte weersverachtingen. Dus vanavond met het ‘Aurora Convoy’ mee. Verslag hiervan volgt later. Voor vandaag stonden er geen speciale stops in het roadbook vermeld, maar de natuur hier naartoe is zo mooi dat we daar al genoeg mee hebben. Om 14:30u aankomst in Honningsvåg Vandrerhjem Hostel. Eerst nog iets gaan eten bij de KingCrab House, guess what. En dan, om 18:30u, naar de konvooi startplaats. Best wel een pittig stukje in het donker. Daar aangekomen inspectie van de auto’s en de passagiers, winterbanden zouden voldoende moeten zijn om naar boven te rijden. Allemaal achter de sneeuwruimer aan, alleen rode geiten en dyane achterlichtjes te zien, voor de rest was het pikdonker. Af en toe een hevige windstoot met de nodige opvliegende sneeuw, we zagen al niet veel maar dan was het niets meer. Boven aan de kassa een lange wachtrij, alleen was die heuvel op en op het spekgladde wegdek toch weer moeten duwen :-). En dan, we zijn er geraakt !!!

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

We komen steeds dichter bij onze bestemming, de Noordkaap. Temperaturen stijgen, rond het vriespunt, maar heel veel sneeuw, blijkbaar record hier, daardoor is de route naar de Noordkaap dagen gesloten geweest, gisteren was hij open, hopelijk blijft dat zo want het heeft vandaag de ganse dag geregend. Bij vertrek eerst nog inkopen gedaan in Finland, is een beetje goedkoper dan in Noorwegen, en we moeten voor 2 dagen ontbijt en 1 dag diner meenemen. Diner zijn ze hier aan het bereiden terwijl ik hier op mijn pc zit te tokkelen. Lekker Fins soepje, een wrap tussendoor en dan nog worst met puree. 2 dingen die we konden bezoeken tijdens de route, een zilver smid in Kautokeino en ‘The Alta Museum World Heritage Rock art Centre’. Beiden plekken bezocht, dat was weer de moeite. Ook enkele keren moeten duwen, vertrekken op een helling met de Dyane op een spekglad wegdek is niet mogelijk. Oplossing, je naar beneden laten glijden, je vrouw laten uitstappen en laten duwen, dan heuvel opsnorren, boven wachten en vrouwlief terug laten instappen.

We konden niet met de 2cv’s tot bij de hutten komen, maar gelukkig hadden we een sneeuwscooter taxi die onze groep en bagage kwam ophalen. Bij het verlaten van de camping moesten we een kleine helling op en dan konden we op weg naar Finland. Eerste Dyane van onze groep geraakte er zonder problemen op, maar de eend van Ruut had meer problemen, na 3 keer proberen de sneeuwkettingen erop, met wat duwen dan toch boven geraakt. Ronnes zonder problemen naar boven, wel met sneeuwkettingen. Stop gemaakt in het Estrange Space Center, 45 km noordoostelijk, het enige particuliere ruimtecentrum in Europa. Nog steeds koud, -12°. In Finland nog 15 km verder gereden naar een leuke snuisterijen/souveniers winkel. Om dan aan te komen in de Hetan Kota, een mooie lodge met douche, gelukkig, na 3 dagen zonder is dat welkom. Alles uit de auto en dan gaan eten in een hotel 3 km verder op, lekker was dat, Lapse specialiteiten. Nog een biertje en dan bed in.