12 februari, Skogenvarre, Noorwegen

Skogenvarre is de sami hoofdstad van Noorwegen, terwijl Jokkmokk deze van Zweden is. Maar vooralleer daar naartoe te rijden, toch nog eerst effe naar het noorden. Ons ticket voor de Noordkaap blijft 24u geldig dus terug naar daar, we willen dit alles toch ook bij daglicht zien. Om 10u vertrekken we terug richting konvooi startplaats. We weten van gisteren dat er enkele pittige klimmetjes in zitten, dus aanloop pakken en gas geven. Maar ondertussen is het op deze klim spekglad en blijken de winterbanden niet voldoende te zijn. Wij zijn de laatste in rij en zien de eend en dyane voor ons alle richtingen uit glijden en dwars geblazen worden. Ronnes, winnaar in de slalom laat zijn kunsten hier zien en vlotjes slalommen we er doorheen. We kunnen niet stoppen om te helpen anders komen we zelf in de problemen, blijven rijden en zien boven te geraken, wat is er hier een wind. Maar het is ons gelukt om zonder sneeuwkettingen boven te geraken. Van de rest krijgen we een berichtje dat ze zich naar beneden hebben laten glijden en sneeuwkettingen aan het leggen zijn. Bij de Zwitserse bus voor ons gaan de sneeuwkettingen er ook op, wij doen hetzelfde. De rest heeft het net op tijd gered om met het konvooi van 11u mee te kunnen. Het begin verliep vlotjes, maar opeens zag Ronnes de sneewketting vanuit zijn zijraampje dag komen zeggen. Oeps, dat moeten we oplossen, maar je mag hier niet uitstappen, er zijn ook geen plekjes om te stoppen, hopelijk blijft dat ding hangen. Na 1 km kunnen we stoppen en de ketting er terug fatsoenlijk opleggen. Ondertussen zijn we de laatste van het konvooi. Wat is dit hier vandaag, hebben we hier gisteren in het donker naar boven gereden, op de open vlaktes wordt je gewoon weg geblazen en door de opvliegende sneeuw zie je niks. We komen terug bij de rest, er lijkt iets aan de hand te zijn, een hele sliert wagens en ze komen niet vooruit. Blijkt er een Finse dame met witte skoda op kop te rijden die niet weet waar ze aan begonnen, constant remmen, tegen 30 naar boven, maar zo geraken de eendjes en dyanes niet boven. Moeten we plots opzij voor een buldozer die sneeuw aan het ruimen is, Ronnes wil ze alle plaats geven en rijdt zichzelf vast in de sneeuw. Daar staan we weer, eens naar achter kijken maar de man van de volgwagen komt ons niet ter hulp, dus ikke weer uit de Dyane en duwen 🙂 Hierdoor is ons Dyane een kapje van het licht kwijt geraakt. Iets daarna komen we een sneeuwketting tegen, de volgwagen zal die wel verzamelen denken we, maar niet dus. Boven gekomen blijkt deze van een mederijder te zijn. Bij de volgende windvlaag staat de dame in de skoda midden hierin stil en moeten we haar allemaal passeren. Maar we geraken boven, wat een helse rit. En wat een wind is het daar boven, nog veel erger dan gisteren, de nodige foto’s en met het konvooi van 13u terug naar beneden. De witte skoda stond bij één van de eerste achter de sneeuwruimer klaar voor de rit naar beneden, iemand van ons is haar vriendelijk gaan vragen om als laatste te vertrekken, want wij 2cv’s hebben snelheid nodig om boven te geraken. Alles verloopt prima maar dan, weer zo’n vreselijke windvlaag, ruitenwissers op, grote lichten aan, maar oeps, Ronnes zijn ruitenwisser is weg, hij ziet helemaal niets meer. Als een blinde heb ik hem naar beneden begeleid, sneeuw was aangevroren voor zijn neus, venster vastgevroren dus manueel proper maken lukte ook niet. Oeps, links de sneeuw in, dan weer rechts de sneeuw in, toeterende eend achter ons, wat zijn die allemaal aan het doen. Half voor mijn venster hangend en met mijn commentaar zijn we beneden geraakt. Blowers volle bak en voorruit ook terug sneeuwvrij. Beneden gekomen nog eens gaan tanken en sneeuwkettingen er terug af, en wie is braaf blijven liggen, onze ruitenwisser. Ronnes heeft hem hier nu net gerepareerd. Hop verder naar onze overnachtingsplaats, wat een mooi zichten en lucht, we komen weer ogen tekort. En dan, 20 km voor onze aankomst, een auto die ons uit ons ritme brengt, voor de grap vraag ik aan onze voorganger, toch geen witte Skoda. En wat blijkt, inderdaad, witte Skoda met Fins kenteken, en geen plaats om ze met z’n vieren voorbij te geraken. Maar we zijn er nu ook weer geraakt. En, na veel getik en getokkel, wilde ik net publiceren en kregen we een appje, Noorderlicht !!!! Foto volgt nog.

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

•